روزهای آخر سال مسيحی ۲۰۰۶ را مي‌گذرانيم و در همين آخرين ساعات بالاخره بازی قايم‌باشک جمهوری اسلامی، سازمان ملل متحد، پنج بعلاوة يک، آمريکا،چين، روسیه و آی ای پي ای به پايان رسيد و شورای امنيت ساعت نه صبح ديروز شنبه به وقت غرب جلسة خود را تمام کرد و پانزده عضو اين شورا نسخة تجديد نظر شده (يعنی شير بی يال و دم و اشکم) قطعنامة تحريم ايران را بر اساس اصل ۴۱ از فصل هفتم منشور سازمان ملل متحد را که توسط بريتانيا، فرانسه، و آلمان تهيه شده بود تصويب کرد.

شوراي امنيت سازمان ملل متحد، تا تاريخ ۳۱ ماه اوت سال جاري ميلادي، به ايران فرصت داده بود که فعاليت‌هاي مربوط به غني‌سازي اورانيوم را متوقف سازد. پس از چندين و چندبار تاخير و تغيير تاريخ، بنا بود قطعنامة کذايي، روز جمعه به راي گذاشته شود، اما باز به‌علت مخالفت روسيه با تعدادي از بندهاي آن، راي‌گيري دگربار به تاخير افتاد، و نهايتا در جهت جلب موافقت مسکو که خواهان نرمش بيشتری در رويارويي با ايران (يعنی حفظ منافع خودش) بود، در متن قطعنامه آن تغييراتي داده شد.

بر اساس اين قطعنامه تنها در صورت همکاري کامل ايران با همه پيش شرط‌هاي قطعنامه‌هاي قبلي شوراي امنيت و همه درخواست‌هاي آژانس بين المللي انرژي اتمي، تحريم‌ها لغو خواهند شد.

قطعنامه از ايران مي‌خواهد که همه فعاليت‌هاي هسته‌اي مربوط به غني سازي اورانيوم را بي‌درنگ متوقف سازد. ايران هم سريعا مخالفت خود را نشان داد و مطابق معمول از عمل کردن به خواست شوراي امنيت سازمان ملل متحد، اعلام امتناع کرد.

خوب به نظر شما اين همه سر و صدا برای اين قطعنامه از پوتين و رايس، بلر و بوش از سويي، کوفی عنان و ناصر عبدالعزيزالناصر و محمد البرادعی از سوی ديگر و متکی و لاريجانی در جهت مخالف چه پيامدی خواهد داشت؟ آيا در اين آشفته‌بازار بحران و کشمکش هيچ توجهی به منافع ملت ايران و مردم ايران شده است؟ من که فکر ميکنم ما مردم، حقوق بشر، دمکراسی و آزادی، برقراری يک حکومت سکولار، و همة اين آرزوهای دست‌نيافتنی در هيچيک از اين معاملات نه حضور داشتيم و نه اهميت. همة ما هم مورد معامله قرار گرفتيم و چه معاملة ناجوانمردانه‌ای. آيا دغدغة ما ملت مسدود کردن دارايي جمهوری اسلامی، جلوگيری از سفر هياتهای نمايندگی ايران به خارج، ساخت نيروگاه اتمی بوشهر است يا سرنوشت ايرانيانی که در داخل زندان و بيرون زندان کشته و اعدام می‌شوند؟ آيا دلمشغولی ما مردم ايران در زمانی که مجلة تايم فرد سال خود را «شما» انتخاب می‌کند و در عصر شکوفايي اطلاعات، ناديده گرفتن اين توان شهروندان ايرانی و مسدود کردن راههای اطلاعات رسانی بايد باشد يا جلوگيری از داشتن توان هسته‌ای؟

چه کسی است که نداند که به دنبال شکست تندروان افراطی در انتخابات هفتة گذشته اين تنها راه سرگرم کردن مردم ايران و جهان برای جلوگيری از توجه آنان به مسائل اصلی یعنی معضل اقتصادی و نقض فاحش حقوق بشر مردم ايران است!

گوش اگر گوش تو و ناله اگر نالة من

آنچه البته به جايي نرسد فرياد است.

حکومت جمهوری اسلامی ايران که از هيچ فرصتی برای غوغاگری نمی‌گذرد، طي هفتة گذشته با دو رويداد پرسر و صدا يعنی برگزاری کنفرانس بررسی هالاکاست، و انتخابات همزمان نمايندگان مجلس خبرگان و شوراهای شهر باز هم در رسانه‌های جهان پوشش زيادی گرفت و از آنجا که تبليغات حتی از نوع منفی آن باز هم تبليغات است، نام احمدی‌نژاد و حکومت ايران را روزی چندين بار خوانديم و شنيديم.

طی هفتة گذشته هربار که در تلويزيونهای غربی خبر برگزاری کنفرانس هالاکاست، و انتخابات را می‌ديدم، به خود می‌گفتم چقدر با اين چهره‌های نامهربان و خشمگين غريبه‌ام! چقدر ظرف سه دهه چهرة عمومی شهروندان زادگاه من تغيير کرده است! آيا اين همان مردمی هستند که در کنارشان زندگی می‌کرديم ولی ازحضورشان بی‌خبر بوديم؟ يا اينکه گذشت سه دهه و حضور يک حکومت جابر و تندرو و مذهبی هموطنان مرا به اين سمت و سو کشانده است؟

ايرانی که من به ياد دارم با همة نابرابريهايي که قانون در مقابل اقليت‌های قومی و مذهبی و زنان داشت، دستکم مهربان بود و مداراطلب. در آن کشور از اينکه شهروند برابر نبودی ناراضی بودی ولی نگران جانت نبودی که همسايه و هموطنت به جرم اقليت بودن خواستار مرگ و نيستی تو باشد آنهم نه برای اينکه تو کار خلافی کردی بلکه تنها به دليل تعلق به قومی، مذهبی، منطقه‌ای و يا جنسيتی. خيلی غم‌انگيز است هنگاميکه می‌بينی کشوری که زادگاه انسانی چون عبدالحسين سرداری چگونه به چنين کشوری تبديل شده است. برای شما دوستانی که سرداری را نمی‌شناسيد عرض می‌کنم که او در واقع شيندلر ايران بود و با درايت و کوشش فراوان جان صدها يهودی ايرانی و غيرايرانی را از مرگ نجات داد. در سال ۱۹۴۲ ميلادی عبدالحسين سرداری، مسئول امور کنسولی ايران در پاريس در زمان جنگ جهانی دوم بود. نقش عبدالحسين سرداری در دوران جنگ جهانی دوم در حکومت ويشی و در نجات يهوديان از دست قوای آلمان نازی و قرار دادن آنان تحت حمايت سفارت ايران داستانی باورنکردنی از شهامت و انسان‌دوستی يک ايرانی مسلمان در قبال يهوديان هموطن و غيرهموطنش. ايکاش اسپيلبرگ از زندگی اين انسان يگانه نيز فيلمی تهيه می‌کرد تا مردم ايران به چشم ببينند چگونه يک حکومت مي‌تواند تنها طی سه دهه ديو را جانشين فرشته سازد.

خدا را شکر که درکنار اين چهره‌ها صورت مهربان و تميز و متمدن جوانان ايران، دانشجويان و دختران و پسرانی که تنها سرچشمة اميد ما هستند وجود دارد که نوری در دلمان بتابانبد و با انديشة حضور آنان در صحنة سياسی آيندة ايران از غصه دغمرگ نشويم.

 

طی چند روز گذشته گزارش «بيکر-هميلتون» يا گروه بررسي وضعيت عراق که روز چهارشنبه منتشر شد، مورد بحث و گفتگوی فراوان تحليل‌گران سياسی قرار گرفت. در بخش‌هايي از اين گزارش، سياست‌ خارجی جرج بوش در ارتباط با جنگ عراق مورد انتقاد قرار داده شده است و نويسندگان آن طی ۷۹ راهکار جداگانه، خواستار تغييراتی در روية آمريکا در عراق شده‌اند. از نظر ما ايرانيها يکي از مهم‌ترين توصيه‌هاي گزارش بيکر-هميلتون، برقراری گفتگوي مستقيم واشينگتن با ايران و سوريه است. اهميت اين توصيه از آنجا ناشی می‌شود که در اين گزارش باز هم سياست خارجی امريکا در مقابله با ايران از شفافيت لازم برخوردار نيست و در نتيجه باز هم برای بسيارانی که دغدغة نقض حقوق بشر شهروندان ايرانی را در جمهوری اسلامی دارند ياس‌آور می‌نمايد.

جورج بوش، رئيس جمهور آمريكا روز چهارشنبه در کنفرانس مطبوعاتي مشترک خود با تونی بلر نخست‌وزير انگلستان برقراری گفتگو با جمهوري اسلامی را وابسته به دو شرط کرد يکی اينکه تهران و دمشق بايد به حمايت از تروريست‌ها پايان دهند و عهد كنند كه دولت عراق و اقتصاد اين كشور را مورد حمايت قرار دهند و دوم اينکه ايران برنامه غنی‌سازی اورانيوم را معلق سازد.

آقای کوفي عنان دبيرکل سازمان ملل متحد هم با ستودن راهکارهاي ارائه شده، کاخ سفيد را به گفتگوی مستقيم با تهران و دمشق تشويق کرد.

ولی آيا در همة اين سخنان و شرط و بيع کردنها جايي سخن از حقوق ملت ايران و موارد فاحش نقض آن رفته است؟ شايد من انسان بدبينی هستم و يا اينکه دچار ضعف قوای باصره و سامعه شده‌ام چون هيچ جا چنين اشاره‌ای را نديدم و نخواندم. شايد انسان ساده‌انديشی باشم چون هر چه فکر می‌کنم چگونه و با چه تضمينی می‌توان با جمهوری اسلامی بر سر ميز مذاکره نشست عقلم به جايي نمی‌رسد. حال اين را می‌سپارم به کف ديپلماسی که گاه بايد در با کفايتی آن هم دچار شک شد. در نتيجه از همة آنهايي که از سه سال پيش تا امروز با شيوة عمل آقای بوش موافق بوده‌‌اند و هستند و هنوز هم دست از اين پشتيبانی بی قيد و شرط خود برنمي‌دارند، می‌پرسم چگونه می‌توان اين اوضاع را ديد و ساکت نشست؟

اگر تک‌تک ما ايرانيان خارج از کشور، نسبت به اين موضوع حساسيت و واکنش  نشان ندهيم و به هر وسيله که مي‌دانيم و می‌توانيم اين بی‌توجهی را مورد انتقاد سخت قرار ندهيم مورد معاملة بس ناجوانمردانه‌ای قرار خواهيم گرفت که ساليان سال عواقب آن دامن‌گير کشور و ملت ايران خواهد شد.

ايکاش آقای بوش دستکم همت آقای رونالد ريگان را داشت و از تجربة هم حزبی خود بهره می‌برد که هرچند تن به گفتگو با سران کرملين داد ولی تاکيد بر نقض حقوق بشر در اتحاد جماهير شوروی سابق را از ياد نبرد.