اين روزها من بشدت گيج و منگ شده ام. نه اينکه بار اولم باشد ولي خوب هر بار ماجرايي روي مي دهد که از نو حالم را اين گونه مي کند.  حالا اين بار چرا گيج و منگ شدم؟ چون در گرماگرم انتخابات اخير و تحريم و تحصن و رأي دادنها و رأي ندانها، دو گروه کاملاً مخالف و متخاصم خود را برنده اين بازي اعلام کردند. در ايران تندروان مذهبي و در خارج از ايران تندروان مخالف.  آنها مي گويند روي امريکا و اسرائيل و مخالفانشان را کم کردند، اينها مي گويند ما روي رژيم جمهوري اسلامي را کم کرديم.  آنها مي گويند روز رأي گيري بيست و سه ميليون نفر سر صندوقها رفتند، اينها فرياد مي زنند که خيابانها خالي بود. آنها مي گويند تاکتيک ما کارساز بود، اينها مي گويند داد و فريادهاي ما نتيجه داد.  من هم مطابق معمول در اين ميانه متحير که مگر چند بار در تاريخ جهان اين اتفاق مي افتد که دو طرف دعوا و جنگ بين هر دو برنده باشند!

صبر کنيد، صبر کنيد! انگار همين الان که داشتم اين فکر را بلند با شما در ميان مي گذاشتم يکباره پاسخي براي پرسش گيج کنندة خود يافتم: شايد هم شدني باشد.  يعني تا زماني که هر دو گروه دست از آوازه گري (يعني همان پروپاگاند)، شعار دادن و افراط گرايي و دروغ پراکني برندارند البته هر دو مي توانند به زعم خود برنده باشند و ملت بيچارة ايران را بازنده کنند

يک کلام هم بشنويد از اتحادية اروپا و جناب جورج بوش که هر يک جداگانه بيانيه اي داده اند و از غير دمکراتيک بودن انتخابات انتقاد کرده اند.  آنهم پس از همه يقه دراني هاي چند ماه گذشتة مبارزان سياسي و کوشندگان حقوق بشر ايراني و غير ايراني در جهت آگاه کردن آنان از آنچه در ايران امروز مي گذرد.  از کرامات شيخ ما اين است، شيره را چشيد و گفت شيرين است!  نمي دانم آنهايي که به اين امامزاده ها دخيل بسته اند چه پاسخي براي اين بزرگان دارند. پيام من يکي را بابا طاهر عريان داده است که: " تو که مرهم نه اي زخم دلم را/ نمک پاش دل ريشم چرايي؟!"

تجزيه تحليل سياسي ام چطور بود؟  مي دانم گروهي که با من هم عقيده هستند خواهند گفت: "تجريه ات بد نبود!" و گروهي که با عقايد من مخالفند خواهند گفت: "تجزيه ات که تعريفي نداشت، مرده شور ترکيبتم ببرن!"

والا در اين چهار پنج دقيقه وقتي که دارم بيش از اين نمي توانم حرفي بزنم بويژه امروز که مي خواهم دو کلامي هم دربارة دوست عزيزم و هنرمند افتخار آفرين شهرمان حرف بزنم که تا ساعتي ديگر از روي فرش قرمز مقابل کداک تئاتر رد خواهد شد تا براي نخستين بار به عنوان يک هنرپيشة ايراني به ميدان مبارزه اي بززگ گام بگذارد. امروز براي شهره آغداشلو و همة ما ايراينان روز افتخار آفريني است.  حتماً شما هم مثل من در مقابل تلويزيون خود خواهيد نشست و آرزو خواهيد کرد که جايزة اسکار به اين بانوي بالندة صحنة تئاتر و سينما تعلق بگيرد.  اگر هم چنين نشد، تا همين جا هم که آمده است گامي بسيار بلند برداشته است.

هفته اي که گذشت روزهاي سرنوشت سازي براي ايرانيان بود. پس از ربع قرن و براي نخستين بار هموطنان من و شما در ايران در بي حرکتي پر معناي خود و در سکوت پر فرياد خويش چنان پيامي به رهبران رژيم جمهوري اسلامي و در نگرشي وسيع تر به جهان دادند که هيچ خبرنگار و تحليل گر سياسي نمي توانست از کنار آن به سادگي بگذرد.

در همين روزها هر نشرية معتبر امريکايي از نيويورک تايمز گرفته تا واشينگتن پست و کريسچين سيانس مانيتور و لوس آنجلس تايمز را که باز مي کرديم دستکم يک مقالة روزانه دربارة تحولات اخير ايران در آن مي ديديم. راديوها و تلويزيونهاي بين المللي نيز در اين زمينه پرکار و پربار بودند. در گوشه و کنار شهر ما و در واشنيگتن و ساير نقاط ايراني نشين نيز نشست ها و بحث هاي گوناگوني در گير بود که براي من روزنامه نگار کنجکاو نويدبخش مي نمود. نويدبخش از اين بابت که مرتب در حال مقايسة واکنش ها و ديدگاهها و تحليل هاي اين روزها با روزهاي قبل از انقلاب و حتي نخستين سالهاي پس از انقلاب بودم. با رجوع به گذشته به ياد نمي آورم حتي يک بار در پي بحث و گفتگوهاي سياسي،  جدل و دعوا بين طرفين درگير نمي شد. به ياد نمي آورم که عصبانيت مجال تفکري عميق و راستين را مي داد و صداي داد و فرياد – که صد البته ناشي از فرود آمدن ضربة سنگين انقلاب بود- مي گذاشت مفهوم سخنان يکديگر را بشنويم. ولي امروز ما مردم ايران – در داخل يا خارج از وطن- در ازاي از دست دادن هزاران هزار از فرزندان خويش،  در ازاي از دست دادن بيست و پنج سال عمر خويش، و به بهاي عقب گرد غم انگيز کشور در تاريخ، در نقطه اي ايستاده ايم که دريافته ايم براي تغيير دادن آنچه نادرست است، براي گام برداشتن در راه تحول، براي مبارزه با دشمن و براي رسيدن به آزادي و دمکراسي راه ديگري جز اسلحه، مشت هاي گره کرده، خشونت و خونريزي وجود دارد. مي دانم که بسياري هم هستند که هنوز چنين راههايي را براي مبارزه مي پسندند که من خواستة آنها را هم مي فهمم ولي همچنان مه هميشه گفته ام حتي آزادي که بزرگترين موهبت براي انسانهاست اگر به بهاي ريختن خون به دست آيد جذاب نخواهد بود.

در اغلب تجزيه و تحليل هايي که در اين چند روز از انتخابات فرمايشي و نتايج مفتضحانة آن مي شد، از توجيه دلايل و پيامدهاي عدم شرکت چشمگير مردم و بي اعتنايي آنها به خواستة حاکمان رژيم  مي توان چنين برداشت کرد که اين تازه نخستين گام براي رسيدن به هدف بزرگ آزادي و دمکراسي است که بطور خودجوش و از درون خود ايران و به ابتکار مردم ايران برداشته شده است و تا فرا رسيدن آن روز موعود هنوز راهي طولاني در پيش داريم. ولي همة ما مي توانيم مطمئن باشيم که هر چند در اين راه افت و خيزهاي فراواني وجود خواهد داشت و هر چند جاده هموار نخواهد بود ولي مقصد بي شک دستيافتني است و هيچکس به اندازة ملت ايران که در اين ربع قرن از جان و مال و زندگي خود مايه گذاشته است، شايستگي آنرا ندارد. اگر روزي شاه ايران خطاب به ملت جملة تاريخي: "من صداي انقلاب شما را شنيدم" را بر زبان راند، حالا نوبت رهبران جمهوري اسلامي است که اين صدا را بشنوند. صدايي نهفته در گلوها ولي بلندتر از هر فرياد ديگر.

در گرماگرم اين انتخابات و اعتصابات و اين تحصنات و بسياري ات هاي ديگر که در ايران جريان دارد، من يکي از دو سه نفر از اين معترضان و واکنش هايشان خيلي کيف کردم. يکي مثلا اين آقاي بهزاد نبوي! طفلکي مرتب داد مي زند که "بابا ما را کنار نگذاريد، ما از خوديم، غير خوديها را بچسبيد! ما با شما منافع مشترک داريم." ولي مگر اين تندروها و شوراي نگهباني هاي و ولي فقيه اشارات او را مي فهمند؟ مي گويد:" اگر انتخابات راه بيندازيد و مجلس را پر از طرفداران خود کنيد، تازه راه را براي نفوذ امريکا باز  کرده ايد تا همان بازي سال ۱۹۹۰ را که در عراق پياده کرد سر شما پياده کند!!" باز هم گوش کسي بدهکار نيست.

يکي ديگر اين آقاي محمدرضا خاتمي است که او هم پنج شنبه با اعلام پايان تحصن تاكيد کرد: "هدف ما، انتخابات آزاد بود كه با تاييد صلاحيت حدود هزار و دويست نفر از رد صلاحيت‌ شدگان، تا حدودي محقق شده كه بايد از رئيس ‌جمهور، رييس مجلس و ديگر كساني كه در اين راه تلاش كردند تشكر كنيم. " باز هم قضية خودي و غير خودي را فراموش نفرماييد.

يا مثلا شما از بيانيه شمارة ‌١٨ نمايندگان معترض در مجلس که روز پنج شنبه منتشر شد خوشتان نيامد؟ همان که  پايان تحص را اعلام کرده و در پيشاني بيانيه خطاب به آيت اله خميني سفت و محکم گفته شده استکه : "اماما با تو همراهيم که با همه اعتقاد خويش «جمهوري اسلامي ايران نه يک کلمه بيش و نه يک کلمه کم» را در معرض انتخاب مردم قراردادي و ميزان را راي ملت دانستي و مجلس را عصاره‌ فضائل ملت. اماما با تو هم‌عقيده‌ايم که راي ملت را اصل شمردي و نه زينت. اماما با تو هم‌پيمانيم که اجازه ندادي جمهوريت نظام را به مسلخ تحجر و ارتجاع برند. اماما با تو عهد مي‌بنديم که اجازه ندهيم ميراث بزرگت يعني انقلاب به دست نا اهلان بيفتد. "  حالا يک نفر بايد تفسير کند اگر اقتدار گرايان  نااهل اند و اصلاح طلبان اهل تکليف ميليونها ايراني که بر اين باورند که از تندرو و اصلاح طلب، هيچکدام آش دمکراسي و مردمسالاري گرم نمي شود چيست؟

باز به گفتة همين گروه متحصن: "يکي از اهداف تحصن، اعتراض به رد صلاحيت‌هاي گسترده و غير قانوني بوده است!" درست؟ خوب کيف نمي کنيد وقتي اين کلمة غير قانوني را مي شنويد؟ غير کدام قانون؟ والا من که هر چه اين قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران را بيشتر مي خوانم بيشتر بر اين باورم راسخ تر مي شوم که اين اقتدارگرايان دارند عين قانون را رفتار مي‌کنند و بست نشستگان هستند که تقاضاهاي غير قانوني دارند. قبول نداريد به فصل ششم – قوة مقننه و بويژه اصل هفتاد و دوم که در قانون اساسي مصوب  سال ۱۳۵۸ بوده و اصل نود و ششم که به دنبال اصلاحات و تغييرات سال ۱۳۶۸ در قانون اساسي گنجانده شده است مراجعه بفرماييد. آنوقت به ولي فقيه حق نمي دهيد که اعلام کند :"کساني هستند که با زياده خواهي و گردن کلفتي مي خواهند کار خود را به پيش ببرند، اما روساي دو قوه و شوراي نگهبان در برابر گروه هاي فشار و زياده خواه ايستاده اند!"